看不懂的sol哥

2026机会多多

3Obserwowane

2,1 tys.obserwujący

Feed

Dzieci pochodzące z przeciętnych rodzin mają w pierwszej połowie życia jeden główny cel — gromadzenie własnego kapitału na przetrwanie. Nie marnuj zbyt wcześnie energii na miłość, prestiż, emocje i nieskuteczne kontakty społeczne. Dla dzieci z przeciętnych rodzin najważniejsze jest jak najszybsze zrozumienie głównego celu swojego życia. Musisz wiedzieć, że najważniejszą rzeczą w pierwszej połowie życia nie jest przeżycie burzliwego romansu, nie jest to, by wszyscy cię szanowali, ani utrzymywanie pozorów godnego życia, a tym bardziej nie jest to marnowanie dużej ilości czasu i energii na emocje i nieskuteczne kontakty społeczne. To, co naprawdę powinieneś robić, to jeden jedyny prawdziwy cel życia — gromadzenie własnego kapitału na przetrwanie. Czym jest kapitał na przetrwanie? Mówiąc prosto, to coś, co pozwoli ci przetrwać nawet w przypadku utraty pracy, choroby, problemów małżeńskich czy poważnych kłopotów finansowych, bez natychmiastowego upadku na dno. Na przykład twoje umiejętności, wykształcenie, wiedza specjalistyczna, doświadczenie zawodowe, zdolność zarabiania pieniędzy, oszczędności, zgromadzone aktywa, wartościowe kontakty itp. Najważniejsze jest też to, że masz zdolność, by zacząć od nowa w tym społeczeństwie. To właśnie te rzeczy dają prawdziwą pewność siebie dziecku z przeciętnej rodziny. Największa różnica między dziećmi z przeciętnych rodzin a tymi z uprzywilejowanych rodzin jest taka, że nie masz nic do odziedziczenia po swojej rodzinie. Nie masz dużego majątku, nie masz silnej sieci kontaktów, twoi rodzice nie mają też środków, by w każdej chwili pomóc ci kwotą kilku milionów. Większość rzeczy w twoim życiu musisz wypracować sam krok po kroku. Dlatego twoje zadanie życiowe od samego początku różni się od zadań dzieci z bogatych rodzin. Dzieci z dobrych rodzin od urodzenia korzystają z kapitału zgromadzonego przez rodzinę. Ich zadaniem życiowym może być po prostu dobre życie, dziedziczenie majątku i cieszenie się życiem. A dzieci z przeciętnych rodzin? Najważniejszym zadaniem w pierwszej połowie życia jest najpierw zgromadzenie swojego pierwszego kapitału. Innymi słowy, podczas gdy inni mogą cieszyć się życiem w pierwszej połowie życia, ty musisz najpierw zbudować swoje życie. To jest też błąd, który często popełniają dzieci z przeciętnych rodzin. Dzięki rozwojowi informacji, wszystko można zobaczyć w krótkich filmikach i innych kanałach. Wiele osób z gorszym pochodzeniem widzi cudowne życie innych i bardzo im tego zazdrości, więc zbyt wcześnie zaczynają dążyć do rzeczy z drugiej połowy życia. Gdy nie mają jeszcze stabilnych dochodów i niewiele pieniędzy, bardzo dbają o prestiż i dążą do wysokich wydatków. Gdy nie zgromadzili jeszcze żadnych aktywów, poświęcają dużo czasu na komplikacje uczuciowe i różne nieskuteczne kontakty społeczne. Ich życie wygląda na pełne wrażeń, ale po kilku latach zostaje tylko bałagan. Pensje nie rosną, umiejętności się nie rozwijają, oszczędności nie rosną, a aktywa są zerowe. Jedyną rzeczą, która rośnie, jest wiek. To jest najgorsze dla zwykłych ludzi — nie dlatego, że się nie starają, wręcz przeciwnie, często starają się bardziej niż inni, ale ich wysiłki idą w złym kierunku i nie prowadzą do prawdziwego gromadzenia kapitału. Najcenniejszą rzeczą dla młodych ludzi nie są pieniądze, lecz czas. Pieniądze można zarobić ponownie; pracę można znaleźć na nowo; biznes można zacząć od nowa. Ale czas, który minął, nigdy nie wróci. Dlatego osoby z przeciętnych rodzin w młodości powinny poświęcić cały swój czas i energię na działania, które mogą przynieść długoterminowe korzyści. Co to są działania przynoszące długoterminowe korzyści? Na przykład nauka naprawdę przydatnych umiejętności, wybór pracy pozwalającej zdobywać doświadczenie, rozwijanie zdolności zarabiania, oszczędzanie pieniędzy, budowanie wpływów, tworzenie wartościowych kontaktów i wiarygodności. To są rzeczy powolne, wymagające długotrwałego zaangażowania. Nie zobaczysz efektów od razu, ale po 5, 10 latach zauważysz, że stały się twoją największą ochroną. A rzeczy, które nie są gromadzone, nawet jeśli poświęcisz na nie dużo czasu i pieniędzy, znikną bez śladu wraz z upływem czasu. Codziennie grasz w gry, jesteś w tym świetny, ale za 10 lat nikt już w nie nie gra i nie przyniosą ci niczego; Codziennie oglądasz seriale, czytasz wiadomości, ale za 10 lat to nie będzie miało dla ciebie żadnego znaczenia; Codziennie spotykasz się z przyjaciółmi z niskiego poziomu społecznego, ale oni nie przynoszą ci żadnych okazji; Masz burzliwy związek, który trwał kilka lat i bolał, ale po 10 latach zostaje tylko wspomnienie, bez żadnego znaczenia. Ale jeśli 10 lat temu nauczyłeś się jakiejś umiejętności, odłożyłeś pieniądze, wszedłeś do nowej branży lub zacząłeś dodatkową działalność, te rzeczy wpłyną na całe twoje życie i zwiększą prawdziwą wartość i wsparcie twojego życia. Więc gdzie trzymasz zaoszczędzone pieniądze, decyduje o tym, czy się rozwijasz, czy stoisz w miejscu. S&P 500 to pięćset najlepszych amerykańskich firm. Kupując udział, kupujesz kawałek zysków tych pięciuset firm zaoszczędzonymi pieniędzmi. One zatrudniają ludzi na całym świecie, ustalają ceny, pobierają pieniądze, zyski wracają do indeksu, a indeks trafia na twoje konto. Godziny, w których nie pracujesz, one pracują dla ciebie. To jest drugi poziom dźwigni dostępny dla zwykłych ludzi. Pierwszy poziom to twój własny czas, drugi to twoje zaoszczędzone pieniądze. To jest ta sama zasada, o której słyszałeś wcześniej. Tylko wysiłek, który prowadzi do gromadzenia, przetrwa selekcję. S&P 500 co roku się zmienia — firmy, które odstają, są usuwane, a nowe dodawane. Nie musisz sam oceniać, która wygra, ten mechanizm robi to za ciebie. Jeśli wytrzymasz wystarczająco długo, stanie się to twoim najcenniejszym aktywem. Dlatego dla zwykłych ludzi najważniejsze nie jest, by każdy dzień był pełen wrażeń i hałasu, ale by każdy dzień zostawiał po sobie coś wartościowego. Dziecko z przeciętnej rodziny w pierwszej połowie życia powinno przede wszystkim budować swój kapitał na przetrwanie. Nie musisz udowadniać, jak bardzo jesteś szczęśliwy, jak godnie żyjesz, ile znasz osób czy jak bardzo potrafisz cieszyć się życiem. Twoim prawdziwym celem jest przejście od osoby bez kapitału do osoby posiadającej kapitał, wykorzystując najlepsze 10, 20 lat na zgromadzenie swojego pierwotnego kapitału. Gdy już masz kapitał na przetrwanie, możesz zacząć mówić o miłości, życiu, marzeniach i wolności — wtedy spotkasz więcej pięknych ludzi i rzeczy.

Zarabianie pieniędzy to w gruncie rzeczy gra o pieniądze 01 Bracia, czy macie takie momenty frustracji? Codziennie wstajesz wcześnie, wracasz późno, tłoczysz się w metrze, zarwiesz noc, szef cię zgania, klient cię krytykuje, a na koniec miesiąca po opłaceniu czynszu i odliczeniu kosztów jedzenia i innych potrzeb, w portfelu masz mniej niż na twarzy. Oszczędzasz na wszystkim, nawet na herbacie z mlekiem, a patrząc na ceny nieruchomości, myślisz, że nawet w następnym życiu nie będziesz mógł kupić mieszkania. Ale z drugiej strony są ludzie, którzy wydają się nic nie robić, codziennie piją herbatę, rozmawiają i grają w golfa, a pieniądze jakby same wpadały do ich kieszeni. Zastanawiasz się: dlaczego? Odpowiedź jest bardzo prosta: zarabianie pieniędzy nigdy nie polegało na ciężkiej pracy, to w gruncie rzeczy gra o pieniądze. Pieniądze nigdy nie są „zarabiane”, są „zagarnięte”. Nie zrozumcie mnie źle, nie namawiam do przestępstw. Tutaj „zagarnięcie” oznacza posiadanie i kontrolę nad zasobami oraz ich dystrybucją. Dlaczego starożytni cesarze mieli pieniądze? Bo „cały świat jest ich ziemią”, cała ziemia i ludzie należeli do nich, mogli swobodnie pobierać podatki, co wystarczało na utrzymanie pałaców. To była pierwotna monopolizacja. Dlaczego w dawnych dynastiach monopol na sól i żelazo był tak pilnie strzeżony? Bo każdy musiał jeść sól, a do uprawy ziemi potrzebne było żelazo. Kto kontrolował te dwa surowce, miał władzę nad cenami. To nie było zarabianie pieniędzy, to było drukowanie pieniędzy. Od starożytności do dziś logika zarabiania się nie zmieniła: kto kontroluje rzadkie zasoby, ten kontroluje podział bogactwa. Możesz uprawiać ziemię najlepiej jak potrafisz, ale cena zboża jest ustalana przez rynek, przez tych, którzy je magazynują i sprzedają. Całoroczna ciężka praca nie przyniesie tyle, co jeden handel zbożem. To jest siła kapitału. Jaka jest istota kapitału? To pieniądze, które generują więcej pieniędzy, to siła do mobilizacji zasobów, monopolizacji kanałów i ustalania reguł. W 2026 roku „monopol na sól i żelazo” społeczeństwa przybrał nową formę: nazywa się „platformą” lub „systemem”. Wiele osób myśli, że prowadząc taksówkę online pracują na siebie, ale to nieprawda, pracują dla platformy. Platforma monopolizuje klientów i ustala zasady prowizji – im więcej jeździsz, tym więcej platforma zarabia. Wielu myśli, że prowadząc sklep na platformie e-commerce, prowadzą własny biznes, ale to też nieprawda. Płacisz platformie czynsz, opłaty za ruch, promocję, prowizje – na końcu okazuje się, że po całym roku pracy większość zysków trafia do platformy. Platforma to nowoczesny „monopolista soli i żelaza”, buduje system, w którym każdy, kto chce zarabiać, musi najpierw zapłacić opłatę przejściową. To monopol systemowy, jeszcze bardziej bezwzględny niż dawny monopol na sól i żelazo, bo jest wszędzie, przenika każdy aspekt twojego życia. 02 Czy zwykli ludzie muszą więc być wyzyskiwani? Nie do końca. Kluczem jest nauczyć się korzystać z „dźwigni”. Archimedes powiedział: „Dajcie mi punkt podparcia, a poruszę Ziemię”. Zarabianie jest podobne – musisz znaleźć swoją dźwignię. Co to jest dźwignia? Praca jest dźwignią, kapitał jest dźwignią, kod jest dźwignią, a ruch (traffic) to największa dźwignia. Na przykład prowadzisz małą restaurację, sam gotujesz i obsługujesz, obsługujesz kilkadziesiąt osób dziennie – to działalność jednoosobowa, bez dźwigni. Ale jeśli tworzysz sieć franczyzową, gdzie inni inwestują i pracują za ciebie, a ty pobierasz opłaty franczyzowe i zarządzasz – to korzystanie z cudzych pieniędzy i pracy, czyli dźwignia. Albo piszesz kod i tworzysz oprogramowanie – koszt stworzenia dla jednej osoby jest wysoki, ale dla miliona użytkowników koszt marginalny jest prawie zerowy – to też dźwignia. Ruch to dziś największa dźwignia. Masz konto z milionami obserwujących, wystarczy, że wrzucisz reklamę, a to jest warte roczną pensję przeciętnego człowieka. Dlaczego? Bo przez ruch powiększasz swój wpływ milion razy. To jest siła IP. Ty, twoje imię, twarz, poglądy – gdy stajesz się IP, stajesz się aktywem, które można nieograniczenie kopiować i powiększać. Ale dźwignia nie jest dla każdego. Musisz mieć „tło” albo „bilet wstępu”. W starożytności, by zostać urzędnikiem, potrzebowałeś rodzinnych koneksji i rekomendacji. Trudno było wyjść z biedy, bo zasoby edukacyjne i kontakty były monopolizowane przez arystokrację. Dziś jest podobnie – by korzystać z kapitałowej dźwigni, potrzebujesz kapitału początkowego. By korzystać z dźwigni ruchu, musisz mieć zdolności tworzenia treści lub kapitał na promocję. Zwykły człowiek bez tła, zasobów i kapitału, który chce szybko zarobić bez wkładu, najczęściej zostaje wykorzystany. Więc gra o pieniądze od urodzenia dzieli ludzi na różne kategorie. Niektórzy rodzą się w Rzymie, mają kilka mieszkań i mogą żyć z czynszu całe życie. Inni rodzą się w błocie, a rodzina sprzedaje wszystko, by dać im edukację. Zdobywają dobre wykształcenie, ale ich punkt końcowy to czyjś punkt startowy. Zarabiają tysiąc miesięcznie, po odliczeniu czynszu i kosztów życia zostaje im trzy tysiące. Czasem ciężka praca wobec kapitału to po prostu żart. 03 Czy to znaczy, że zwykli ludzie nie mają szans i muszą się poddać? Oczywiście, że nie. Ta gra jest niesprawiedliwa, ale to wciąż gra – a gra ma zasady, zasady mają luki, a luki dają szansę na przełamanie. Więc poznaj rzeczywistość, nie oszukuj się „ciężką pracą”. Nawet jeśli bardzo się starasz, nie pokonasz algorytmu dostaw. Nawet jeśli ciężko pracujesz fizycznie, nie staniesz się najbogatszy. Musisz się zatrzymać i zastanowić, jakie masz karty i jaką dźwignię możesz wykorzystać. Jeśli nie masz nic, masz przynajmniej czas i uwagę. Jeśli spędzasz czas na przeglądaniu krótkich filmów, jesteś ruchem platformy, czyjąś dźwignią. Jeśli poświęcasz czas na naukę umiejętności, napisanie artykułu czy nagranie filmu, budujesz swoją dźwignię. Musisz mieć też myślenie produkcyjne. Co to znaczy? To ile wartości potrafisz stworzyć. Jeśli tworzysz wartość 10 000 miesięcznie, a szef płaci ci 5 000, on zarabia 5 000. Chcesz zarabiać więcej? Albo zwiększ swoją zdolność tworzenia wartości do 100 000 miesięcznie, a szef płaci ci 50 000, albo odchodzisz od szefa i sam tworzysz wartość na rynku, zatrzymując całą kwotę dla siebie. Najlepsi potrafią zorganizować ludzi i zbudować system, który działa automatycznie, a oni pobierają prowizję. To jest skok od „pracownika” do „budowniczego systemu”. Ostatecznie gra o pieniądze to gra o świadomość. Jeśli jej nie masz, jesteś tylko pionkiem reguł. Jeśli ją masz, możesz wykorzystać reguły, a nawet je zmieniać. W starożytności istniał podział na „uczniów, rolników, rzemieślników i kupców”, a kupcy byli na końcu. Dlaczego? Bo władcy wiedzieli, że kupcy są zbyt sprytni, potrafią grać w grę o pieniądze i zamieniać cudze pieniądze na swoje. Dlatego ich tłamszono. Ale czy udało się ich powstrzymać? Nie. Spójrz na wielkich kupców, jak Lü Buwei, Shen Wansan, Hu Xueyan – wszyscy byli bogaci jak państwa. Na czym polegał ich sukces? Na zrozumieniu gry o pieniądze. Dziś ty masz ten sam wybór. Możesz dalej pracować na etacie, dostawać stałą pensję i żyć spokojnie. Możesz też zrozumieć tę grę, zbudować swój system, użyć dźwigni i zwiększyć swoją produktywność. Nie ma dobrego ani złego wyboru, jest tylko wybór. Nie wyolbrzymiaj zarabiania, ale też nie uważaj go za coś brudnego. To po prostu gra o zasoby, władzę i świadomość. Ostatecznie ta gra to gra o świadomość. Jeśli jej nie masz, jesteś tylko pionkiem reguł. Większość ludzi w życiu nie zbuduje systemu. Założenie firmy wymaga ludzi, pieniędzy i szczęścia, a ryzyko porażki jest wysokie. Ale jest coś, co zwykły człowiek może zrobić już dziś. Jeśli nie możesz pokonać platformy, możesz zostać jej udziałowcem. Co jest w indeksach S&P 500 i Nasdaq 100? To firmy, których codziennie używasz, to platformy, które pobierają prowizje, to systemy, które ustalają zasady. Kupując jednostkę funduszu indeksowego, nabywasz mały udział w tych systemach, kod to tylko forma. One pracują dla ciebie. Gdy ty jesteś w pracy, te firmy zarabiają na całym świecie, ustalają ceny, pobierają czynsze, a zyski wracają do indeksu, a indeks do twojego konta. Ta droga nie wymaga tła, kontaktów, zaczynasz od kilkuset złotych i nie musisz oceniać, która firma wygra. Indeks sam eliminuje słabe firmy i dodaje dobre. To nie jest ekscytujące ani szybkie, ale to jedna z niewielu dźwigni dostępnych zwykłym ludziom i jest po twojej stronie. Gra trwa dalej. Możesz wybrać, by nie grać, ale dopóki żyjesz w tym społeczeństwie, jesteś już w grze. Zamiast biernie przyjmować ciosy, lepiej poznaj zasady. Nawet jeśli masz słabe karty, musisz umieć dobrze nimi zagrać. Bo w tej grze nikt poza tobą nie zapłaci za twoje życie.

Dlaczego polecam amerykańskie akcje, a nie chińskie akcje A!! Indeks wzrósł o 18%, a przeciętny inwestor detaliczny stracił 23,6% W 2025 roku indeks Shanghai Composite wzrósł o 18,41%, a indeks CSI 300 o 17,66%. W tym samym roku średni zwrot inwestorów detalicznych na rynku A wyniósł -23,6%, co oznacza stratę średnio 21 000 juanów na osobę. Indeks rośnie, a konta tracą — obie te rzeczy dzieją się jednocześnie. Najpierw o inwestorach. Procent inwestorów detalicznych osiągających zysk to 18,9%, a stratę 81,1%. Dane rozłożone na grupy są jeszcze bardziej przejrzyste. Konta poniżej 10 000 juanów — zysk 0,1%, czyli jeden na tysiąc. Od 10 000 do 100 000 juanów — zysk 1,3%. Od 100 000 do 500 000 juanów — zysk 15%. Powyżej 500 000 juanów — zysk 58,6%. Powyżej miliona juanów — zysk ponad 90%. Wszyscy z kapitałem poniżej 500 000 juanów razem osiągają 4,72% zysku. Moim zdaniem to nie kwestia umiejętności. Podobni ludzie, na innym rynku, mieliby zupełnie inne proporcje. 01) To jest rynek, gdzie wypływa więcej pieniędzy niż wpływa. W pierwszej połowie 2026 roku ważni akcjonariusze sprzedali akcje o wartości 489,4 miliarda juanów, co już przekracza cały rok 2025. W kwietniu i maju ponad 500 firm ogłosiło plany sprzedaży akcji, a łączny limit sprzedaży przekroczył 100 miliardów juanów. W tym samym czasie dywidendy wyniosły 924,5 miliarda juanów, co rzeczywiście jest więcej niż sprzedaż akcji. Nie można więc powiedzieć, że ten rynek tylko wyciąga pieniądze bez zwrotu. Ale rytm jest nierówny — dywidendy są raz w roku, a sprzedaż akcji może być ogłaszana w każdej chwili, często na szczytach cen. 02) W kwestii dywidend, krótkoterminowe posiadanie jest stratne. Dywidendy powodują korektę ceny akcji o wartość dywidendy, więc wartość rynkowa spada, a gotówka rośnie — to jest neutralne. Ale jeśli akcje są posiadane krócej niż miesiąc, podatek od dywidendy wynosi 20%, od miesiąca do roku 10%, a powyżej roku jest zwolniony. Ta zasada jest zapisana w dokumencie finansowo-podatkowym [2015] nr 101 i ma na celu zachęcanie do długoterminowego inwestowania. 03) Koszty naliczane są za każdą transakcję, a zyski liczone rocznie. Osoby z miesięczną rotacją powyżej 300% ponoszą koszty transakcyjne w wysokości 6-8% rocznie. Prowizje i podatek od obrotu pojedynczo nie są duże, ale łącznie przewyższają roczne zyski wielu inwestorów. W takim środowisku pozostają tylko dwie zmienne, które można kontrolować: co kupić i jak długo trzymać. Dane to potwierdzają. Posiadanie akcji ponad rok daje 41,2% szans na zysk. Od 3 do 6 miesięcy — 18,7%. Mniej niż miesiąc — 9,3%. Na rynku, gdzie płaci się za każdą transakcję, próba wygrywania przez zwiększanie częstotliwości jest od początku błędna. Moje podejście jest proste. Nie inwestuję w to, czego nie rozumiem, nie używam dźwigni, nie inwestuję całego kapitału w jedną akcję, spokojnie trzymam amerykańskie fundusze indeksowe, a jeśli mam powód do zakupu, trzymam je długo, chyba że potrzebuję pieniędzy na pilne wydatki.

100 żelaznych zasad zarabiania podsumowanych przez 10 najbogatszych, każda to doświadczenie. I. Jack Ma 1. Dziś jest bardzo brutalnie, jutro jeszcze bardziej brutalnie, pojutrze będzie pięknie, ale większość ludzi umiera jutro wieczorem. Miejsce, w którym upadasz, dzieli od świtu tylko jedna noc. 2. Marzenia trzeba mieć, a co jeśli się spełnią. 3. Nie dajesz się oszukać, bo inni są sprytni, ale dlatego, że sam jesteś zbyt chciwy. 4. Inni mogą kopiować mój model, ale nie mogą kopiować moich cierpień. 5. Nigdy nie dotykałem pieniędzy, nie interesuję się nimi. Kiedy pieniądze nie są celem, wtedy same do ciebie płyną. 6. Darmowe jest najdroższą rzeczą na świecie. 7. W rywalizacji nie noś nienawiści, z nienawiścią na pewno przegrasz. 8. Klient na pierwszym miejscu, pracownik na drugim, akcjonariusz na trzecim. 9. Jeśli przeczytałeś wiele książek, ale nie potrafisz wyciągnąć z nich wniosków, to masz tylko stertę bezużytecznego papieru. 10. Nigdy nie porównuj się do innych pod względem szczęścia, nigdy nie myślałem, że jestem szczęśliwszy od innych, może mam tylko więcej wytrwałości, gdy inni się poddają, ja mogę wytrzymać sekundę lub dwie dłużej. II. Pony Ma 11. Gdy gigant upada, jego ciało jest jeszcze ciepłe. 12. W erze internetu rywalizacja często rozstrzyga się w ciągu kilku miesięcy. 13. Twórz produkty, myśląc jak początkujący użytkownik, a nie jak ekspert. 14. Jeśli w ciągu roku lub dwóch nic się nie zmienia, jesteś w niebezpieczeństwie. 15. Zasoby są ograniczone, trzeba się skupić. 16. Nie próbuj zadowolić wszystkich, wystarczy, że mała grupa będzie bardzo zadowolona. 17. Gdy jesteś trochę lepszy od innych, zazdroszczą ci; gdy jesteś dużo lepszy, patrzą na ciebie z podziwem. 18. Przedsiębiorczość to odkrycie wielkiego problemu i jego rozwiązanie. 19. Informacja to źródło władzy. Im więcej wiesz, tym więcej masz wyborów. 20. Nadmierne poczucie odpowiedzialności może cię przytłoczyć, kiedy trzeba puścić, puść. III. Wang Jianlin 21. Co z Tsinghua i Pekińskim Uniwersytetem, ważniejsza jest odwaga. 22. Najpierw wyznacz mały cel, zarób miliard. 23. Nawet gdy serce jest przytłumione, jeśli zbuduję most, przejdę na drugą stronę. 24. Robić coś dużego to nie sztuka, sztuką jest stać stabilnie i iść daleko. 25. Bogactwo zdobywa się w ryzyku, odwaga i działanie prowadzą do sukcesu. 26. Tsinghua i Pekiński Uniwersytet nie są tak ważne jak odwaga, ale odwaga nie jest tak ważna jak dbałość o szczegóły. 27. Esencją ducha przedsiębiorczości jest innowacja i ryzyko. 28. Jeśli chcesz odnieść sukces, musisz reagować szybciej niż inni. 29. Nie bój się porażki, bój się, że po niej nie wstaniesz. 30. Prowadzenie firmy to ciągłe rozwiązywanie problemów, problemy są normą. IV. Zong Qinghou 31. Uważam, że przedsiębiorca powinien mieć: wyobraźnię poety, bystrość naukowca, umysł filozofa i umiejętności stratega. 32. Nie ma słabego rynku, są tylko słabe produkty. 33. Przedsiębiorca musi nie tylko umieć zarabiać, ale też oszczędzać. 34. Prowadzenie firmy to maraton, nie sprint na 100 metrów. 35. W życiu robiłem tylko jedną rzecz – doprowadzić butelkę wody do perfekcji. 36. Nie patrz, co inni robią, żeby zarobić, patrz, co ty możesz zrobić. 37. Marka jest budowana, nie jest tylko reklamowana. 38. Firma bez innowacji jest bliska śmierci. 39. Zarządzanie to zarządzanie ludźmi, a zarządzanie ludźmi to zarządzanie sercem. 40. Wytrwałość i ciężka praca to podstawa, bez tego nic się nie uda. V. Zhong Shanshan 41. Dobry produkt nie potrzebuje zbyt wielu efektownych kampanii marketingowych. 42. Firma nie jest dla inwestorów, jest dla konsumentów. 43. Nie lubię podążać za tłumem, wolę robić to, czego inni nie chcą. 44. Wartość marki to suma zaufania konsumentów. 45. Wolno znaczy szybko, mniej znaczy więcej. 46. Sednem prowadzenia firmy jest produkt, a sednem produktu jest jakość. 47. Nie gon za modą, gdy moda minie, upadają ci, którzy ją ścigali. 48. Prawdziwy dobry biznes to taki, z którego konsumenci nie chcą rezygnować. 49. Przedsiębiorca musi wytrzymać samotność i pokusy. 50. Jeśli doprowadzisz jedną rzecz do perfekcji, rynek sam cię znajdzie. VI. Huang Zheng 51. Konsumpcja na wyższym poziomie to nie to, by mieszkańcy Szanghaju żyli jak Paryżanie, ale by ludzie z Anqing w Anhui mieli papier kuchenny. 52. Tanie nie znaczy niskiej jakości, taniość to obniżenie kosztów i przekazanie korzyści konsumentom. 53. Istota biznesu to dawanie ludziom okazji do oszczędności. 54. Nie porównuj się do innych pod względem inteligencji, porównuj, kto lepiej zaspokaja potrzeby użytkowników. 55. Uczciwość to robienie tego, co należy, bez wykorzystywania innych. 56. Przedsiębiorczość to skok z klifu i składanie samolotu w trakcie spadania. 57. Rywalizacja w biznesie to w gruncie rzeczy rywalizacja efektywności. 58. Nie musisz robić wszystkiego, musisz robić to, co najważniejsze. 59. Potrzeby użytkowników są zawsze prostsze niż twoje wyobrażenia. 60. Nie próbuj edukować użytkowników, dostosuj się do ich nawyków. VII. Zhang Yiming 61. Odroczona gratyfikacja to połowa sukcesu w życiu. 62. Nie próbuj zadowolić wszystkich, wystarczy, że mała grupa będzie bardzo zadowolona. 63. Przedsiębiorczość to odkrycie wielkiego problemu i jego rozwiązanie. Im większy problem rozwiązujesz, tym więcej zarabiasz. 64. Nadmierne poczucie odpowiedzialności może cię przytłoczyć, kiedy trzeba puścić, puść. 65. Informacja to źródło władzy. Im więcej wiesz, tym więcej masz wyborów. 66. Gdy jesteś dużo lepszy od innych, patrzą na ciebie z podziwem. 67. Twórz produkty, myśląc jak początkujący użytkownik. 68. Zasoby są ograniczone, trzeba się skupić. 69. Jeśli w ciągu roku lub dwóch nic się nie zmienia, jesteś w niebezpieczeństwie. 70. Odroczona gratyfikacja to nie rezygnacja z przyjemności, to zostawienie najlepszego na koniec. VIII. Lei Jun 71. Stojąc na wietrze, nawet świnia może latać. 72. Patrz na życie i śmierć z dystansem, jeśli się nie podoba, działaj. 73. Najlepsza inwestycja to inwestycja w siebie. 74. Przetrwaj najgorsze chwile, a nikt cię nie pokona. 75. Żaden sukces nie jest bez ryzyka. Staw czoła ryzyku i działaj odważnie. 76. Szukanie ludzi to nie trzy wizyty, to trzydzieści wizyt. 77. Nie ukrywaj lenistwa strategicznego za taktyczną pracowitością. 78. Skupienie, perfekcja, reputacja, szybkość – to moje siedem zasad internetu. 79. Nie musisz się porównywać z innymi, musisz być lepszy niż wczoraj. 80. Twórz produkty z duchem rzemieślnika, dopracuj każdy szczegół do perfekcji. IX. Li Ka-shing 81. Jeśli chcesz zwyczajne życie, spotkasz zwyczajne przeszkody. Jeśli chcesz najlepsze życie, spotkasz największe rany. 82. Kiedy odłożysz dumę, by zarobić pieniądze, znaczy, że dojrzałeś. 83. Jasne myślenie jest ważniejsze niż ciężka praca. 84. Najtrudniejsze chwile są najbliżej sukcesu. 85. Nie zarabiaj ostatniego grosza. 86. Zawsze zostawiaj margines, nie doprowadzaj spraw do końca. 87. Budowanie osobistej marki to największy majątek. 88. Zachowuj skromność, nie afiszuj się, nie chwal. 89. Naucz się wydawać pieniądze, to ważniejsze niż nauka zarabiania. 90. Uczciwość to największy majątek. X. Liu Qiangdong 91. Jakość to linia życia e-commerce. 92. Doświadczenie użytkownika to kluczowa przewaga konkurencyjna biznesu. 93. Logistyka to ostatnia mila e-commerce, a zarazem najważniejsza. 94. Nie porównuj cen, porównuj wartość. 95. Sukces każdego modelu biznesowego ostatecznie sprowadza się do kosztów i efektywności. 96. Jeśli dobrze traktujesz użytkowników, oni będą dobrze traktować ciebie. 97. Najważniejszy w przedsiębiorczości jest zespół, a najważniejsze w zespole jest zaufanie. 98. Wytrwałość to podstawa, bez niej nic się nie uda. 99. Nie zarabiaj dla samego zarabiania, zarabiaj, by tworzyć wartość. 100. Jeśli robisz to, co słuszne, i wytrwasz, na pewno wygrasz.

Kupowanie akcji to pozwolenie najlepszym ludziom na świecie, by pracowali dla braci. Patrząc na firmę z perspektywy akcjonariusza, akcje są naprawdę niesamowite. Firmy, do których wysyłasz CV i które cię ignorują, wystarczy, że kupisz ich akcje, a wszyscy ich pracownicy zaczną dla ciebie pracować. Spójrz na te państwowe i centralne przedsiębiorstwa, gdzie magistrowie i doktorzy walczą o miejsce. Ale ty nie musisz zdawać testów, nie musisz przechodzić rozmów kwalifikacyjnych, nie musisz mieć znajomości. Wystarczy wydać kilka tysięcy, a nawet kilkaset złotych, kupić ich akcje i stajesz się ich akcjonariuszem. Oni pracują tam, wychodzą wcześnie i wracają późno, uczestniczą w spotkaniach i nadgodzinach, tworząc dla ciebie zysk. A ty możesz leżeć w domu. Im bardziej się starają, tym więcej firma zarabia, a twoje dywidendy rosną. Nie musisz patrzeć na nastroje szefa, nie musisz odbijać karty, nie musisz się martwić o zwolnienie – to ty jesteś prawdziwym właścicielem zza kulis. Ktoś pyta, czy to takie proste? Tak, to takie proste. Ale jest jeden warunek – musisz kupić, gdy jest tanio. Potem trzymać długoterminowo, i to wszystko! Na rynku są mniej więcej cztery typy ludzi. 1. Prawdziwi inwestorzy, którzy długoterminowo towarzyszą firmie, czekając na tworzenie wartości. 2. Arbitrażyści, którzy korygują błędy wyceny rynkowej. Jak mówił Graham, kupują od pesymistów, sprzedają optymistom. 3. Głównie spekulanci, którzy zgadują, po jakiej cenie inni kupią lub sprzedadzą dany papier wartościowy, nie dbając o jego wartość ani tworzenie wartości. 4. Domy maklerskie i animatorzy rynku, którzy świadczą usługi innym uczestnikom. Większość ludzi nie należy wyłącznie do jednej kategorii, lecz łączy w sobie elementy wszystkich czterech. Inwestowanie indeksowe jest w pewnym sensie średnią tych składników. Inwestorzy wartościowi skupiają się na prawidłowym odkrywaniu ceny i czekają na tworzenie wartości przez pewien czas. Benjamin Graham bardziej skłaniał się ku arbitrażowi; przed zakupem see‘s candy/ubezpieczeń/Coca-Coli Buffett był jak Graham, głównie arbitrażystą. Po spotkaniu z Mungerem zaczął skupiać się na tworzeniu wartości, ale nadal kupował po cenach arbitrażowych. Osobiście uważam, że Duan Yongping, zdając sobie sprawę z filtra „model biznesowy > kultura korporacyjna > wycena”, jest bardzo czystym „prawdziwym inwestorem” – kupuje prawdziwie wielkie firmy po rozsądnej cenie. Stosuje arbitraż sprzedając opcje put i call. Kiedy kupował Vanke, TCL, Changhong, też miał styl Grahama. Munger jest bardziej „prawdziwym inwestorem” – kupuje prawdziwie wielkie firmy po rozsądnej cenie (nie lubi kupować przeciętnych firm po taniości), ale nie pochodzi z przedsiębiorców, ma intelektualny charakter i lubi sam podejmować decyzje. Li Lu jest bliższy Buffettowi, ale przykłada większą wagę do „niskiej wyceny” niż do „dobrego modelu biznesowego”. Sam mówi, że to kwestia charakteru, trudna do zmiany, ale później potrafił nie sprzedawać, gdy wielkie firmy mocno wzrosły, a przy zakupie nadal zwraca uwagę na cenę. Ponadto Li Lu odziedziczył po Mungerze skłonność do podejmowania własnych ocen. Li Lu i Munger to intelektualiści, którzy mają też potrzebę popisywania się trafnymi ocenami? Buffett i Duan Yongping to przedsiębiorcy i praktycy, którzy spędzili dużo czasu na prowadzeniu firm, dobrze wiedzą, że wiele rzeczy trudno dokładnie przeanalizować, dlatego wolą to, co widzą, traktować jako priorytet – czy model biznesowy się ukształtował. Duan Yongping mówi, że margines bezpieczeństwa oznacza „stopień zrozumienia firmy”. To wymaga naprawdę rozumieć. Oczywiście łatwiej jest dobrze zrozumieć firmę z dobrym modelem biznesowym. Firmy z kiepskim modelem trudno jest łatwo zrozumieć (przewidzieć, jak będą wyglądać za 10 lat). „Zrozumieć, jak będzie wyglądać Moutai za 10 lat” jest znacznie łatwiejsze niż „zrozumieć, jak będzie wyglądać BYD za 10 lat”. Li Lu mówi, że przyszłość jest nieprzewidywalna, więc trzeba mieć margines bezpieczeństwa, minimalizować ryzyko spadku i maksymalizować potencjał wzrostu. To po prostu podkreślenie wyceny przy założeniu „świat jest nieznany”. Różnice w rozumieniu marginesu bezpieczeństwa między Duan Yongpingiem a Li Lu wynikają z ich charakterów. Duan Yongping dorastał w bardzo bezpiecznym środowisku; Li Lu i Buffett mieli mniej poczucia bezpieczeństwa w dzieciństwie, są bardziej wymagający wobec wyceny. Warunek jest taki, że Duan Yongping kupuje tylko firmy z ukształtowanym modelem biznesowym, bez przewidywań. Oczywiście Duan Yongping może pozwolić sobie na umieszczenie wyceny na ostatnim miejscu w filtrze „model biznesowy > kultura korporacyjna > wycena”, ponieważ naprawdę wymaga bardzo dobrego modelu biznesowego. Poza tym ma doświadczenie z firmami takimi jak Subor i BBK, które walczyły na rynku elektroniki użytkowej (konsole, telefony, walkmany, DVD, muzyczne telefony, smartfony – nie przegapił żadnego), jego intuicja biznesowa jest nieporównywalna z przeciętnymi ludźmi. Dlatego zwykli ludzie uczący się inwestowania wartościowego powinni uczciwie budować swój krąg kompetencji. Najpierw zrozumieć granice swojego kręgu, potem stopniowo go rozszerzać. Poświęcić 10 lat na solidne zrozumienie kluczowych elementów biznesu, a potem kopiować Duan Yongpinga. W przeciwnym razie będzie bardzo trudno. Osobiście uważam, że nauka od Buffetta powinna zaczynać się od zbierania niedopałków, potem dogłębnego śledzenia ewolucji firm, jeśli można, spędzić kilka lat w firmie, a potem uczyć się od Duan Yongpinga – to będzie najlepsze. W rzeczywistości różnica między nami a Duan Yongpingiem jest taka, że on prowadził biznes przez ponad 10 lat, był doradcą OPPO i vivo przez ponad 10 lat, a ja nie! Więc jeśli chcę się uczyć od Duan Yongpinga, muszę nadrobić tę lekcję. W trakcie nadrabiania lekcji kluczowe jest, by być sobą.

Dlaczego mimo tak silnego zapotrzebowania na AI akcje spółek technologicznych tak mocno spadają? Ponieważ „branża potrzebuje więcej mocy obliczeniowej” i „kupno powiązanych akcji może przynieść zysk”, a pomiędzy tym stoją koszty, zyski i wycena. 14 października indeks Nasdaq Composite spadł o 1,9%, CoreWeave o 15,5%. Dane o inflacji były wyższe niż oczekiwano, a obawy rynku dotyczące obciążeń finansowych infrastruktury AI wyraźnie obciążyły powiązane akcje. Relacja Associated Press. Z drugiej strony ASML ogłosił przychody za trzeci kwartał na poziomie około 11,7 mld euro oraz zysk netto około 5 mld euro. W łańcuchu dostaw nadal odbywają się realne transakcje. Raport finansowy ASML. Te dwie sprawy nie są sprzeczne. Po pierwsze, silny popyt klientów nie oznacza, że firmy świadczące usługi zawsze osiągną wystarczające zyski. Sprzedaż sprzętu, wynajem mocy obliczeniowej, tworzenie modeli, sprzedaż aplikacji – choć wszystkie należą do łańcucha przemysłu AI, modele biznesowe są zupełnie różne. Dla firm, które muszą stale kupować chipy i budować centra danych, zamówienia to dopiero początek. Inwestycje w sprzęt, koszty energii, wykorzystanie, amortyzacja i koszty finansowania decydują o tym, ile pieniędzy zostanie na koniec tej działalności. Przychody mogą rosnąć bardzo szybko, ale przepływy pieniężne niekoniecznie muszą się poprawiać równocześnie. Po drugie, wysokie stopy procentowe sprawiają, że „przyszły wzrost” staje się droższy. Jeśli firma polega na ciągłym finansowaniu ekspansji, rosnące koszty nowych pożyczek lub refinansowania mogą ograniczyć przyszłe zyski. Jednocześnie, gdy inwestorzy wymagają wyższych stóp zwrotu, mogą nie chcieć płacić za te same przyszłe zyski tak wysokiej wyceny jak wcześniej. Dlatego spadek cen akcji nie musi oznaczać, że AI przestało być używane, ale może oznaczać, że rynek zaczyna na nowo kalkulować: czy cena, którą teraz płacimy za ten wzrost, nie jest zbyt wysoka? Po trzecie, wdrożenie technologii jest warte uwagi, ale ogłoszenia o współpracy nie przekładają się bezpośrednio na zyski. LSEG współpracuje z Nvidią, wykorzystując GPU do przyspieszenia analizy historycznych danych rynków finansowych – to konkretny przypadek zastosowania. Ogłoszenie LSEG. Ważniejsze pytania to: czy klienci są gotowi zapłacić? Ile kosztów można zaoszczędzić? Ile zysku zostanie u dostawcy usług? Te kwestie są ważniejsze niż samo ogłoszenie „wdrożenia AI”. To jest też klucz do analizy tego cyklu raportów finansowych: Czy przychody są trwałe? Ile trzeba ciągle inwestować, by utrzymać wzrost? Czy zadłużenie i struktura finansowania pozwalają na ekspansję? Jak optymistyczne oczekiwania są już uwzględnione w obecnej cenie akcji? Nie można ogłaszać końca logiki AI tylko dlatego, że akcje spadły jednego dnia; ani nie można uważać, że warto kupować powiązane akcje tylko dlatego, że wierzymy w AI, nawet jeśli ich cena spadła. Wiara w technologię to punkt wyjścia do badań. Prawdziwym wyzwaniem inwestycyjnym jest zrozumienie, kto może zarabiać, jak długo i za jaką cenę.